muziekdromen.punt.nl
Laatste artikelen
 
Graag nog een keer Peter Hammill, 
 
The Lie, een song uit zijn beginperiode. Toch al typisch Hammill.
Voor de tijd van de cd's komt het van zijn derde solo-lp, the Silent Corner uit, ik dacht 1974. Ook hier al vind ik de tekst heel sterk. De eerste keer meelezen dus.
Toen was Peter nog onbevangen.
Prachtig !
(voor de mensen die niet echt waarover Pieter Hammill het heeft:
 zie: Wikipedia - Extase van Theresia )
 
 
The Lie (bernini's St Theresa)

Genuflection / erection in church.
Sacristy cloth / moth-eaten shroud.
Secret silence / sacred secrets
accumulate dust, aggravate the eye.
Incautious laughter after confession.
Benediction ------- fictional fear
Hidden faces ... Grace is a name,
like Chastity, like Lucifer, like mine.
You took me through the window-stain,
drowned in image, inscence, choir-refrain
and slow ecstasy ------
I'd embrace you if I only knew your name....
The silent corner haunts my shadow prayers :
ice-cold statue -- rapture divine, unconscious eyes, the open mouth, the wound of love, the Lie.
You took me, gave me reasons for
saints and missals, vigils, all the more
holy martyrs -----
I'd embrace you and walk through the one-way door...
I'd embrace you, but it would be just another lie ----------
 
 
Lees meer...   (11 reacties)
 
Dave Brubeck Quartet.
 
Het overbekende nummer Take Five is vast het beroemdste nummer uit de jazzmuziek, dat gewoon meedraaide bij de popmuziek, alsof het popmuziek was. Je kon het vaak gewoon in de jukebox tegenkomen. De Amerikaanse pianist Brubeck schreef het en voerde het uit met zijn quatet. De voornaamste rol was weggelegd voor desaxofonist Paul Desmond.
Brubeck experimenteerde veel en ook dit nummer is geschreven in een ongebruikelijke maatsoort nl. 5/4, om dat experimenteren was hij beroemd.
Mooi en interessant, vooral toen het nieuw was, maar eigenlijk nog steeds.
 
Lees meer...   (8 reacties)
 
Jethro Tull,
Toen Yvonne en ik elkaar nog niet zolang kenden, maar nog niet samen woonden kwam Jethro Tull in Ahoy in Rotterdam, 1982 en wij besloten daar samen naar toe te gaan. Wat een prachtig concert ! Ian Anderson met fluit zwevend op het podium en fluitend op een been. Yvonne hield van folk en ik was wat meer symphonisch ingesteld; prima dus. Een mooie, maar vanuit Limburg, lange avond.
Het volgend weekend hadden we de pap en mam van Yvonne uit Geleen op bezoek in Helden en kwam op een gegeven moment pap (opa) eens even naast me zitten om me te vertellen dat ik op zo'n soort dingen moest rekenen met zo'n jonge vrouw. Ik kon hem geruststellen met te zeggen dat we het uitstapje naar Rotterdam hadden gemaakt op mijn verzoek. Verwondering alom; we waren toch allebei fanfare muziekanten en ik was per slot toch al midden 40. Bij een later bezoek vroeg hij Yvonne hem eenst wat van mijn platen te laten horen, terwijl ik nog niet thuis was van mijn werk. Zij heeft toen wat van mijn muziek laten horen en toen  werd alles duidelijk.
Een mooi verhaaltje bij dit stukje muziek.
Ik had graag een live-opname gebruikt, maar dan mis je altijd delen van dat mooie stuwende intro, waarin je prachtig aan hoort komen wat er gebeuren gaat.
Ahoy was toen eigenlijk net iets te kil voor zo'n concert.
 
Lees meer...   (11 reacties)
Beethoven's 3de pianoconcert was mijn eerste lp. Ik hou van piano en van Beethoven, dat was dus genieten van mijn kleine koffer grammofoon. Gekocht in de jaren 70.
Het concertgebouworkest beleefde toen gouden tijden met Bernhard Haitink.
De Pools - Amerikaanse pianist, die door Haitink op handen werd gedragen was tijdens deze opname al midden in de 70. Heel erg veel gevoel en zo gedragen; dat hoor je nu niet meer. Onze leraar Nederlans op de Middelbare Tuinouwschool, meester Klaasen was het helemaal met mij eens.
Hier het eerste deel (allegro) echter helaas net niet helemaal, maar iets mooiers kon ik niet vinden.
 
Lees meer...   (8 reacties)
 
 
Music was my first love van John Miles.
 
Bij iedereen wel bekend, zo niet over bekend. Toch altijd weer de moeite waard nog eens te beluisteren.
Het lijkt een complete ouverture en is dan ook al door veel orkesten, tot zelfs klassieke orkesten toe ten gehoren gebracht. Een paar jaartjes geleden hebben wij het nummer met de fanfare ook op het repertoire gehad. Heerlijk om te doen.
John Miles is Engelse popmuziekant, die vooral bekend is om zijn singles.  
Hij is zelf decomponist en zanger; ook speelt hij toetsen en gitaar. Volgens mij is het nummer meer dan 30 jaar oud en nog altijd de moeite waard.
Nog maar eens even luisteren dus en genieten !
 
Lees meer...   (7 reacties)
 
Het Wolgalied uit de operette der Zarewitch van Franz Lehar gezongen door Fritz Wunderlich.
Geweldig !
Als liefhebber van klassieke muziek mag je dat niet zeggen; ik doe het toch want dat is gewoon zo. Prachtig !
Er is heel veel heel erg mooie operettemuziek, maar je hoort er nooit meer wat van, tegenwoordig moet het musical zijn. Kan ook mooi zijn.
Der Zarewitch is een verhaal van een Poolse schrijver, wat mij bij het lezen verder niet veel zei. Ik ben dan ook helaas geen geschiedenis mens.
Deze operette heb ik vroeger ooit als film gezien, maar het verhaal is mij ook toen al niet bijgebleven.
Franz Lehar was een Oostenrijkse operettecomponist, misschien wel de beroemdste ooit.
Fritz Wunderlich was een geweldige Duitse zanger, die bekend was als vertolker van de muziek van Mozart, maar die ook gewone lichte liedjes zong.        
 
Lees meer...   (6 reacties)
 
Eindelijk samen thuis, gaan we verder met ons leven. Wij leven ons leven nu zo'n kleine 30 jaar samen. We hebben een heel mooi leven, waarover we de laatste maanden veel hebben nagedacht.
Hier nu een lied van het eerste begin. Het zal in februari a.s. 29 jaar geleden zijn dat we trouwden en van die dag stamt dit lied voor ons.
Het was al gauw duidelijk dat we allebei van bijna alle soorten muziek hielden, van 'de vier jaargetijden' tot 'Pink Floyd'. Als we samen waren gingen we dan ook vaak naar allerlei concerten. Yvonne hield erg van Folk en dat was vrij onbekend terrein voor mij. Zij was altijd onder de indruk van Gerard van Maasakkers die hier in de buurt veel optrad en nog regelmatig. Toen we van plan waren te gaan trouwen lukte het haar om hem uit te nodigen om op ons feestje te komen optreden. Maar daarvoor moesten wij ons feestje wel houden op een dag dat hij tijd had.
Het liedje 'Marieken' heeft enkele keren geklonken. Iedereen vond het perfect bij ons feestje passen. Gerard had dat snel door en bracht het liedje echt voor ons, vol overgave.
Wij kunnen er nog steeds niet met droge ogen naar luisteren.
Ik denk dat velen dat zullen begrijpen.
 
Lees meer...   (14 reacties)
Het kan weer !
Dus: van der Graaf Generator.
Dit was de Peter Hammill waar ik indertijd voor viel ten voeten uit. Ik kende Yvonne toen nog niet, maar wist 'ergens' dat ze zou bestaan. Nu vindt ook zij dit mooi en straks genieten we weer samen. Voor wie niet op de hoogte is: kijk even bij 'hubenyvonne.punt.nl'.
La Rossa is hun nummer dat voor mij staat voor 'alles'. Dit is muziek zoals muziek moet zijn. Het nummer bevat genoeg lijnen voor wel 10 prachtige songs. En dat met een tekst waar je steeds verder induikt, hoort, ziet, ruikt en ervaart. Helemaal en steeds weer altijd: fantasie, hoop, dromen, verleden en toekomst. Durven leven en denken over (inderdaad alles) wat wij uit het leven zouden willen putten.
Bang voor het leven hoeft niet meer.
Peter Hammill kwam er zelf niet ongeschonden doorheen.
David Jacksonen de anderen maken het geheel compleet tot het einde.
Luister actief !!
Lacking sleep and food and vision,
here I am again, encamped upon your floor,
craving sanctuary and nourishment,
encouragement and sanctity and more.
The streets seemed very crowded,
I put on my bravest guise -
I know you know that I am acting,
I can see it in your eyes.
In the harsh light of freedom I know
that I cannot deny that I have wasted time,
have frittered it away in idle boasts
of my freedom and fidelity
when simpler words would have profited me most...
...it isn't enough in the end,
when I'm looking for hope.
Though the organ monkey screams
as the pipes begin to spit
still he'll go through the dance routines
just as long as he thinks they'll fit,
just as long as he knows that it's dance,
smile - or quit.

Like the monkey I dance to a strange tune:
when all of these years I've longed to lie with you,
I've bogged myself down in the web of talk,
quack philosophy and sophistry -
at physciality I've always baulked,
like the man in the chair who believes it's
beyond him to walk.
I've been hiding behind words,
fearing a deeper flame exists,
faintly aware of the passage
of opportunities I have missed.

But the nearness and the smell of you,
La Rossa from head to toe....
I don't know what I'm telling you,
but I think you ought to know:
soon the dam wall will break,
soon the water will flow.
Though the organ-monkey groans
as the organ-grinder plays
he's hoping, at the most,
for an end to his dancing days...
still he hops up and down on his perch
in the usual jerky way.
Though this might mean an end to all friendship,
there's something I'm working up to say.

Think of me what you will:
I know that you think you feel my pain -
no matter if that's just the surface.
If we made love now would that change all that ahs gone before?
Of course it would, there's no way
it could ever be the same...
one more line crossed,
one more mystery explained.
Now I need more than just words,
though the options are plain
that lead from all momentary action.
If we make love now it will change all
that is yet to be...
never could we agree in the same way again.
One more world lost, one more heaven gained.

La Rossa, you kow me,
you read me as though I am glass;
though I know it
there's no way in which I can pass -
though it means that you'll finish my story
at last I'd trade all the clever talk,
the joking, the smoking and the quips, all the midnight conversations, all the friendship,
all the words and all the trips
for the warmth of your body,
the more vivid touch of your lips.

All bridges burning behind me,
all safety beyond reach:
the monkey feels his chains out blindly,
only to find himself released.
Take me, take me now and hold me deep
inside your ocean body,
wash me as some flotsam to the shore,
there leave me lying evermore!
Drown me, drown me now and hold me down
before your naked hunger,
burn me at the altar of the night--
give me life!
Lees meer...   (7 reacties)
Oumou Sangare.
 
Zij is een zangeres uit Mali in West Afrika. Op zoek naar muziek uit dat deel van Afrika kwam ik deze video tegen en ik vind hem veel vertellen over de muziek en dans zoals wij die vaak hebben gezien op onze vakanties in Gambia.
Geen idee wat de titel N'Guatu betekent.
Het dagelijkse leven zoals je dat hier ziet lijkt een soort festival van West Afrikaanse ambachten.
Het over grote deel van de Gambianen behoren tot de Mandinka stam en hun kultuur zie en hoor je terug op deze video. Voor ons heel bekende gereedschappen en gebruiks voorwerpen.  Ook de typische manier van dansen met de stampende voeten is zoals dat in Gambia gedaan wordt.
En dan die Afrikaanse kleren met de prachtige kleuren zie je nergens in Afrika nog zoveel op straat als in Gambia.
Nu dus een stukje muziek om naar te luisteren maarook om te kijken.
 
 
Lees meer...   (4 reacties)
Karin Krog.  Jazz.
 
Pas de tweede keer sinds ik bezig ben dat ik heb gekozen voor jazz. Ik hou van jazz, maar vind het steeds weer moeilijk om iets bruikbaars te vinden. Dat is altijd al zo geweest, want tussen mijn platen van vele jaren zit maar weinig jazz. Dat geld trouwens niet voor mij alleen: op het North Sea Jazzfestival is eigenlijk de helft geen echte jazz.
Karin Krog is, om het zo maar eens te zeggen, de Rita Reys van Noorwegen, maar dan heel anders. Zij heeft niet die schelle stem van andere jazz zangeressen. Haar stem is zacht, warm en een beetje hees en dat is wat ik in de jazz zo vaak mis, ook als het bv. om blazers gaat.
Ik hoorde in de begin jaren 70 pas voor het eerst van haar terwijl ze toen toch al midden 30 moet zijn geweest. Toen was ze wel eens in Nederland en zelfs in Limburg en zag je wel eens platen van haar in de goed gesorteerde platenzaken.
Wat ze doet is altijd altijd wel echte jazz, maar van alle mogenlijke stijlen. Als ik iets vind van haar wat mij aanstaat zit bij haar begeleiders altijd ene John Surman. In dit nummer, 'New Spring' verzorgt hij zo'n beetje alles. Volgens mij is hij eigenlijk saxofonist. Ik ben hem nog nooit ergens anders tegen gekomen.
Terwijl zij ook wel muziek maakt waar je wel op zou kunnen dansen, zie ik dat bij dit nummer niet zitten. Hier wordt geimproviseerd en wordt vrij experimenteel muziek gemaakt.
 
Lees meer...   (5 reacties)
Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl